White Valhalla Wolves
Biały Owczarek Szwajcarski

Gdybym miała wskazać ukochaną porę roku białych owczarków szwajcarskich, prawdopodobnie byłaby to zima. Choć prywatnie coraz bardziej wyczekuję wiosny, uroku śnieżnych ujęć nie sposób się wyprzeć.

Uprzedzając pytania: jak to robimy, że nasze psy są tak białe na zdjęciach?

Odpowiedź jest prosta — Photoshop.

Nie są śnieżnobiałe jak śnieg. Część z nich ma bardzo jasną sierść (Torvi, Runa — tu sporo robi genetyka), ale zimowe zdjęcia obrabiam zgodnie z własnym poczuciem estetyki. Futro delikatnie wybielam, bawię się kolorami i "suwaczkami".

Na zdjęciu nasz nie-śnieżnobiały Hakon

Psia komunikacja bywa bardzo subtelna – ale jasna. Walkiria bardzo rzadko musi uciekać się do wyraźnych reakcji - zazwyczaj wystarczy gest, spojrzenie, zastygnięcie, uniesiony ogon.

Torvi natomiast w reakcji potrafi prezentować cały wachlarz uległych gestów - skulone uszy, lizanie Walkirii po kufie, wicie się u jej nóg.

Czysty język gatunku.

Uwielbiam obserwować takie rozmowy bez słów.

Co kilka miesięcy staramy się organizować takie spotkania. Jest czas na rozmowy, wymianę doświadczeń, obserwację psów w grupie, trochę socjalu i przy okazji zdjęcia.

Dla nas to też moment, żeby zobaczyć efekt naszej pracy hodowlanej po czasie, nie tylko na etapie „słodkiego szczeniaka”. (...)

Fenris to pies, który sprawił, że zakochaliśmy się w rasie Biały Owczarek Szwajcarski. Łączy w sobie siłę, temperament i wszechstronność. Duży, atletycznie zbudowany samiec o gęstym futrze i charakterystycznym, wilczym wyrazie, przyciąga uwagę zarówno wyglądem, jak i osobowością. Żywiołowy, pewny siebie i zawsze gotowy do działania – sprawdza się w wielu dziedzinach: od dogfrisbee, przez nosework, aż po pasienie, gdzie wykazywał doskonały instynkt. Choć potrafi być szczekliwy, jego naturalna radość życia i wyraźna chęć współpracy sprawiają, że to pies, z którym trudno się nudzić.

A prywatnie?

To pies, który na jakikolwiek synonim jedzenia reaguje serią zwariowanych kółeczek w podskokach, po czym odpala pełne zoomies i przelatuje przez ogród jak pocisk. Ze szczeniakami bawi się tak, jakby sam nigdy nie dorósł — bez cienia dystansu, za to z ogromną radością.

Jednocześnie Fenris zawsze wyróżniał się na tle rasy pewnością siebie, inteligencją i niezależnością w pracy. Zanim wykona polecenie, najpierw dokładnie analizuje… co z tego będzie miał. Gracji w nim nie ma ani grama — do dziś nie wie, gdzie on się kończy, a gdzie zaczyna. (...)

 

Decyzja o wycofaniu jej z hodowli została podjęta już jakiś czas temu — a Bisia w tym czasie zdążyła zająć się sprawami naprawdę istotnymi: tuleniem się do człowieka i pilnowaniem strategicznego miejsca na kanapie